Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Τι δεν αυταπατάται;

         Μάλλον χρειάζομαι "format"! Βιώνω και τις τέσσετρις εποχές του χρόνου ταυτόχρονα... Το μυαλό μου μουδιασμένο από τη χιονοθύελλα των σκέψεων...Το κορμί μου, μαριονέτα στους φθινοπωρινούς αέρηδες που πασχίζουν να ξετινάξουν κάθε φυλλαράκι του...Η καρδιά μου νιώθω να θέλει να αποτινάξει τους χειμώνες της και να μυρίσει ξανά την άνοιξη και την ανάταση... Η ψυχή μου ξεχασμένη σε καυτή θερινή φορμόλη να διατηρεί και ίσως να συντηρεί τη θέρμη, τη ζωντάνια και το φως της...
          Αναλογιέμαι....Τι δεν αυταπατάται; Δεν μοιάζει κανένα να κάνει λάθος. Κάποιο όμως σίγουρα ξεγελιέται... Εκτός κι αν όλα τούτα ακολουθούν τα ταξίδια τους, γράφοντας μικρές μικρές τελίτσες για να τα βρίσκω όταν τ' ακολουθώ. Ένα είναι το σίγουρο! Καθένα χρειάζεται την αλήθεια του μες στη δική του αυταπάτη....Και τη μοναδική δική του αγκαλιά να το συντροφεύει στο ταξίδι του... Πόσες αγκαλιές πρέπει να έχει κάποιος για να μας ψάχνει στα ταξίδια μας...

2 σχόλια:

αφουγκράζομαι.. είπε...

Άνθρωποι-ορχήστρες… Κάπως έτσι μοιάζουμε. Το μυαλό στο βιολί , το κορμί στα κρουστά , η καρδιά στο πιάνο και η ψυχή στο φλάουτο. Πόσο ζηλεύω τους ανθρώπους-σολίστες τελικά..Σε κάτι τέτοιους αρκεί να βρεθεί κάποιος μ’ ένα κοντάρι κι έναν άδειο τενεκέ για να αφυπνίσει το περιορισμένο τους σύμπαν. Και κάτσε εσύ να ψάχνεις για μαέστρο. Γιατί μόνο ένας επαγγελματίας μαέστρος σώζει την κατάσταση.
Δεν αρκεί να σ’ αγκαλιάσει. Δεν αρκεί να χωρέσει η αγκαλιά του όλη σου την ύπαρξη. Αυτό είναι το αναγκαίο, όχι το επαρκές, όπως λέγαμε στο σχολείο. Πρέπει να έχει το αυτί ν’ αφουγκραστεί την πολυφωνία σου. Να έχει την αντίληψη να πάρει τη θέση που του κράτησες στο χώρο σου, αλλά και να την υποστηρίξει. Να έχει το ένστικτό να ξεδιπλώνει τρυφερά τις χαμηλές σου νότες και να συγκρατεί με λεπτότητα τις κορώνες σου. Και πάνω απ’ όλα; Να αγαπάει αυτό που κάνει γιατί αυτό του δίνει ζωή..
Τώρα κάθε όργανο βαράει το δικό του ρυθμό. Μάλλον δεν είναι ώρα για παραστάσεις.. Οι κουρτίνες βαριές και κλεισμένες περιμένουν τον τολμηρό που θα τις ανοίξει ξανά, θα ανάψει τους προβολείς, θα χτυπήσει με τσαμπουκά το ραβδάκι του για να σταματήσει το βουητό και μ’ ένα χαμόγελο θα φωνάξει «Πάμε»…

αναλογιέμαι... είπε...

Πόσο λατρεύω το "feed back" !!! Απαραίτητη συνθήκη για την αντανακλάση των σκέψεων...