Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

Αδειανά μου μάτια...

Σ´ αφουγκράζομαι, σε παρατηρώ, ακούω την ανάσα σου. Δεν ειναι ίδια πια. Σαν πια να μη θέλει ούτε καν ν'ακουστεί. Σαν να θέλει να περάσει απαρατήρητη κι από σένα. Και να την ακούσεις, δεν θα αντιδράσεις. Θα σβήσεις τα φώτα και απλά θα ξαπλώσεις. Κι εκείνα τα μάτια σου...άδεια. Κοιτάζουν αλλά δεν περιμένουν. Θέλουν, μα κουράστηκαν και δεν αποζητούν. 
Εγώ πάλι φωτίζομαι κι αστράφτω σαν τα συναντώ. Από τη μια για να σου μιλήςω κι από την άλλη για να σ' αγκαλιάσω. Κάθε φορά που στα χνάρια σου βρίσκομαι, κάνω σαν τον κύκνο που χορεύει και ξετυλίγεται πάνω στα νερά για να σε κερδίσει. Ξεσηκώνει τις πιο ανάλαφρες φιγούρες του για να σε συνεπάρει μα εσύ κοιτάζεις αλλά δεν βλέπεις. Και σαν χαθείς ξανά στη σιωπή σου, εγώ μαζεύω πάλι, χαμηλώνω τα φτερά και χάνομαι στα σκοτάδια μου. Αυτή η σιωπή σου πώς με πλακώνει να ξερες...
Διαλύομαι ξανά και ξανά που δεν μπορώ να σου χαρίσω τ´ ανείπωτα ...αν και για σενα τα φυλώ. Ξέρω πως ποτέ δεν θα τα αφήσω ούτε να σε ταράξουν, ούτε να σε πονέσουν. Αν και είναι τα μόνα εκείνα που θα σπάσουν της μοναξιάς τη φυλακή σου.
Πόσο λείπεις απ' τις στιγμές μου... Πόσο λαχταρώ να 'σαι εκεί... Πόσο υποφέρω που ξέρω ότι και το όνειρο είναι ένοχο...Πόσο πονώ που ψυχραίνουν τα μάτια σου κ χάνουν τον ορίζοντά τους...
Πόσο μ' ακρωτηριάζει που δεν μπορώ να σε φτάσω... Πια δεν μου φτάνει απλά να σε βλέπω... Με σκοτώνει. Σκάβει όλο και πιο βαθιά τους λυγμούς μου. Σαν τη γρατσουνιά που αγκομαχάει στη βροχή του οινοπνεύματος... Φροντίδα θέλω κ γω... 
Θα περάσει...πού θα πάει...

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Στενεύοντας την πανοπλία

Πόσο στενή έχουμε κάνει τη ζωή μας;
Κάνουμε επιλογές που πολλές φορές δεν μας κουμπώνουν. Κι όμως επιμένουμε και το ζορίζουμε. Και το βραδάκι που η νύχτα -παρόλη τη σκοτεινιά της- προβάλλει τη γύμνια μας, βουτάμε στα στάσιμα και θολά νερά της καρδιάς μας. Απαλά απαλά μην τα ταρακουνήσουμε γιατί ποιος αντέχει τώρα κι άλλη φουρτούνα κι άλλο ξεβόλεμα κι άλλη ανταρσία. Και ποιος ξαναμπαίνει μετά ολομούσκευτος στα καθαρά και σφιχτά ρουχαλάκια του;
Είναι δύσκολες οι επαναστάσεις. Όσο δύσκολες είναι κι οι νέες αρχές.
Χαμογελάω σαν σκέφτομαι τα σπασίματα των νέων, που θαρρούν πως όσο περισσότερο θόρυβο και καταστροφή προκαλέσεις τόσο μεγαλύτερη θα' ναι κι η αλλαγή που θα φέρεις. Δηλαδή πρέπει να τα ισοπεδώσεις όλα για να χτίσεις κάτι καινούργιο; Δεν φτάνει να το φωνάξεις;
Μάλλον δεν φτάνει. Ο κόσμος έμαθε να μην ακούει. Δύσκολη δεξιότητα η ακρόαση. Μαθαίνεις να γίνεσαι επιλεκτικός στις φωνές, μέχρι τη στιγμή που αγνοείς κι εσένα. Μας έμαθαν όμως κι ότι πρέπει να κάνουμε ησυχία και υπομονή. Και να μην φωνάζουμε. Και τότε μένεις να δεις τι θα καταστρέψεις!
Εσένα ή ...

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Σ' ένα καπηλειό

Πολλές φορές μου δημιουργείται η ανάγκη να σεργιανίσω χωρίς σκοπό, έτσι απλά για να καταλήξω σε κάποιο παλιακό καπηλειό. Εκεί που το πάτωμα μυρίζει ρακί κι οι μεγάλες βαρέλες σε περιφρουρούν από ψηλά ξανοιγοντάς σε. Εκεί που τον ιδιοκτήτη τον φωνάζεις με το μικρό του όνομα γιατί με το που σε δει και ζυγιάσει τα βήματά σου, θα φέρει κατευθείαν το ανάλογο νέκταρ του λυτρωμού. Εκεί που ο καπνός από τις τσιγάρες, που έλεγε κι ο παππούς μου, δεν σ' ενοχλεί ούτε σου μυρίζει γιατί μοιάζει να' ναι απαραίτητη και αυτονόητη διακόσμηση σαν για να σε θολώνει απ' ότι κυκλοφορεί έξω. Εκεί που ο θόρυβος γίνεται μουσική και ντύνεται με ρεμπέτικες μελωδίες κι εσύ κάνεις ακούσια βουτιά σ' άλλες εποχές. Εκεί που το κομπολόι κρατάει το ίσο και σου μετράει το χρόνο ζωής. Εκεί που κανένας δεν θα σε στραβοκοιτάξει αν λαχταρίσει η ψυχή σου να πεταχτείς σαν θηρίο και να χορέψεις για κείνα που κυνηγάς. Εκεί που οι ομοτράπεζοι θα υψώσουν μετά χαράς και τιμής το κρασί τους για να σε συνοδέψουν στην ευχή, στην ελπίδα, στ' όνειρο. Εκεί που ο νους σου δεν κρίνεται αληταριό και σιωπηρά αφήνεται να ξεγλεντήσει. Εκεί που σηκώνεσαι να φύγεις και το ζάλο σου μερικές φορές σε προδίδει, μα είσαι σίγουρος πως δεν θα πέσεις γιατί έχεις μάθει να "ακροβατείς" ή να σηκώνεσαι σαν πέσεις.