Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014


"Ημερολόγιο"
Λεπτό λεπτό διαβάζω το παραπάνω βιντεάκι... Μα κοίτα τους...Το χάζεμά τους σε κοκαλώνει...

Πόσο θέλω ώρες ώρες να μπω σ' ένα σύννεφο και να μπορώ να εκφράζομαι τραγουδώντας σαν αυτούς...να βγαίνει ήχος αρθρωμένος πάνω σε λέξεις ψυχής...αφαιρετικές τόσο που να μην χωράν όμως άλλο σαν να κρύβουν την απόλυτη υπερβολή...τέτοια που να σε κάνει να κλείνεις τ' αυτιά από την λυτρωτική τους κραυγή...κι όμως τα κύτταρα του δέρματος σου να μη σ' αφήνουν να ησυχάσεις καθώς μπαίνουν σε τρελό κι ηδονικό χορό σαν αυτό των αναστενάρηδων που τσουρουφλίζονται στα κάρβουνα αλλά φαντασιώνονται την ανάσταση...

" Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας, αγάπη μου μικρή,
να μοιραζόμαστε τούτη τη κόλαση μαζί."

[...] Τι παύσεις να χωρέσουν κι αυτές οι αγκύλες...Ακούς "αγάπη μου μικρή"; Πόσο μεγάλη αλήθεια να'σαι για να' σαι εκεί σύντροφος σε κάθε κόλαση; Πόσες αλήθειες να χωράς; Πόσα κυμάτα να θρυμματίζονται στη δύναμή σου...Πώς να' ναι άραγε η αντανάκλασή σου στο νερό;;;;;

1 σχόλιο:

αφουγκράζομαι.. είπε...

Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω να εισέρχεται ξανά οξυγόνο στον εγκέφαλό μου. Όχι όμως ανασαίνοντας ήρεμα και ρυθμικά. Να εισέρχεται βίαια και με ορμή, σαν την ανάσα που παίρνεις μόλις βγαίνεις ξανά στην επιφάνεια μετά από μια βουτιά σε βαθιά νερά. Κι όσες φορές αναρωτήθηκα με αγωνία αν αξίζει, παρακολουθώ το βιντεάκι, διαβάζω ξανά μία μία τις λέξεις σου και χαμογελάω με ένα χαμόγελο υγρό.. Αξίζει να έχεις την ψυχή σου ανοιχτή και τα μάτια σου αναμμένα. Αξίζει να γυρεύεις αντανακλάσεις στο νερό και αλήθειες τόσο μεγάλες που σε ξεπερνούν, αλλά συνάμα τόσο μικρές που να χωρούν στις τρεις τελίτσες μιας αγκύλης.. Αξίζει.