Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

"Watch me...if you can!"

           Κοινή συνήθεια η ακύρωση των "ραντεβού"! Των ραντεβού κάθε είδους και κυρίως των "ραντεβού" με την προσωπική μας ιστορία! Είναι εύκολο και κατεργάρικο να αναβάλλεις τα ραντεβού με το προσωπικό σου ιστορικό γίγνεσθαι, αλλά μη γελιέσαι δεν μπορείς να τ' ακυρώσεις! Συνήθως, έρχονται και σε βρίσκουν σε ώρες τόσο καταλληλο-ακατάλληλες που σ' αναγκάζουν να παραδεχτείς με ένα σαρδώνιο χαμόγελο τη νίκη τους στις δικές σου αναβολές!
          Πόσος φόβος για μια αλήθεια...Πόση αγωνία για ένα κρυφτό; Πόση ταλαιπωρία για μια ψυχή... Μανία καταδίωξης των φωσφορούχων μας  μυστικών! Μας σβήνουν; Δε σβήνουν...Απλά τα σκεπάζουμε κι εγκλωβιζόμαστε στο αιώνιο σκέπασμά τους. Πόσα χάνουμε από το σκέπασμά τους ενώ ξέρουμε πόσο φως χρειάζεται ο κόσμος μας;
          Τι δύναμη έχει η μια στιγμή, ε; Αυτή τη μια στιγμή αποφασίζεις το δρόμο: ζεις αυτό που μπορείς να υποφέρεις...Τι ρήμα! "Υποφέρω"...Μιλάς για αντοχή κι η λέξη σηματοδοτεί πόνο! Παιχνίδι λέξεων, εννοιών, καρδιάς, λογικής και τελικά...βολής! Μια ζωή, λοιπόν, ντούμπλε φας!
          Εκεί δε που σκίζω τα πτυχία μου είναι τη στιγμή του "ραντεβού" που μέχρι τελευταία στιγμή προσμένεις το ένδοξο αλλότριο χέρι να σου πει : "Κλείσε τα μάτια! Τζααα!" Κι όλα στην ονειρεμένη θέση! Αμ, δε! Μόνο στο cinema τέτοιες εξελίξεις. Εκεί που μόνο ένας σεναριογράφος κίνει τα νήματα των ζωών όλων των ρόλων! Εδώ είναι ζωή! Και τη διασχίζεις μια φορά! Άρα, τι νόημα αλήθεια έχει η αναβολή;
Εβίβα!

1 σχόλιο:

αφουγκράζομαι.. είπε...

Τι νόημα έχει η αναβολή; Εκ των υστέρων; Απολύτως κανένα. Και να την καπακώσεις τη χύτρα για να μην ξεφύγει ο ατμός, απλώς καθυστερείς ένα μεγαλιώδες "μπαμ". Το μάτι ρεε! Το μάτι πρέπει να κλείσεις για να σταματήσει το βράσιμο, όχι το καπάκι!! Αλλά όταν η στιγμή είναι εδώ, είναι παρόν, άντε να σκεφτείς εσύ για μάτια και ατμούς και καπάκια. Όταν η στιγμή είναι "τώρα", απλά νιωθεις.. Αφουγκράζεσαι.. Και αντιδράς ενστικτοδώς. Ποιός είπε ότι τα ένστικτά μας είναι πάντοτε αλάνθαστα; Πόσες φορές το ένστικτό σου δε σε έστειλε στην πυρκαγια με νεροπίστολο; Και πόσες άλλες για να σβήσεις το κεράκι της τούρτας που σου άναψαν για να ευχηθείς τα έκανες όλα λούτσα με τον πυροσβεστήρα σου; Δύσκολο πράγμα να μπορείς την κατάλληλη στιγμή να βάζεις στη γραμμή και να ζυγίζεις αγωνία, ενθουσιασμό, πίστη, φόβο, αμφιβολία, έρωτα, ανασφάλειες.. Αν είσαι λίγο λίγο καμμένος, τότε στο ζύγι κερδίζει ο φόβος. Ο φόβος που πάει πακέτο με τη σιωπή. Η σιωπή που πάει πακέτο με τη φυγή. Και η φυγή που πάει πακέτο με την απουσία. Και τα άλλα; Αυτά που χάνουν στο ζύγι; Τα ωραία; Όχι, όχι κάτω από το χαλί, το μάθαμε πια! Με τέτοιες προχειρότητες αυτά διογκώνονται και θ'αρχίσεις να σκοντάφτεις πάνω τους κάθε μέρα! Θέλει μεθόδευση το πράμγμα. Πρώτα τα κάνεις όλα να φαίνονται μικρά, τόσα δα. Έπειτα τα στριμώχνεις σ' ένα μικρό μικρό κουτάκι και τα φυλάζεις στο πατάρι. Ξέρεις, για να έχεις τον έλεγχο. Για να μπορείς όποτε εσύ γουστάρεις να ανοίξεις το κουτί. Το πρόβλημα είναι ότι με το χρόνο ξεχνάμε επιλεκτικά. Και κάποια στιγμή που τυχαία πέφτουμε πάνω στο μικρό κουτάκι, νομίζουμε πως το περιεχόμενό του, έγινε πια εξίσου μικρό, έτσι, επειδή εμείς το είπαμε. Νομίζουμε ότι είναι πια ακίνδυνο να το ανοίξουμε. Και τότε τα πράγματα εμφανίζονται ξανά μπροστά μας στις πραγματικές τους διαστάσεις.. Τα ραντεβού μας που λες.. Τα ραντεβού με τις αναβολές μας.. Μπορείς να το θυμάσαι αυτό την επόμενη φορά που θα πας να αναβάλλεις; Μπορείς να εγγυηθείς ότι την επόμενη φορά θα πιεις το ποτήρι μονορούφι; Άστο, την ξέρω την απάντηση. Μόνη σου το είπες. Ο καθένας τελικά επιλέγει να ζήσει με ό,τι νομίζει πως μπορεί ν'αντέξει. Το θέμα είναι ότι στην πορεία ανακαλύπτουμε ότι τελικά αντέχαμε περισσότερα. Κι είναι αλλιώς ρε γαμώτο να ζεις αυτά που αντέχεις, κι αλλιώς να τα σέρνεις ξωπίσω σου σ'όλη τη διαδρομή...