Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

Χμ...Αναλογιέμαι και χαμογελώ...
       Ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια είναι να παρατηρώ τον κόσμο και τα ερεθίσματα γύρω μου. Έχω περάσει απίστευτες στιγμές να επαληθεύω ότι μάλλον είμαστε πιόνια ενός περίεργου ταμπλώ. Σε κρίσιμες στιγμές, αν ψάξεις γύρω σου σε ενέργειες, συμβάντα, πρόσωπα, κουβέντες κάπου θα "τσιμπήσεις", κάπου θα "ξεκλέψεις" την επόμενη ατάκα σου, την επόμενη κίνησή σου! Στα μικράτα μου και στα "αδυσώπητα" ερωτήματα που βασάνιζαν τα παιδικά μας χαζοπροβλήματα έπαιζα με τα σημάδια. Αναζητούσα, λοιπόν, τις πολυπόθητες απαντήσεις σε συμβάντα που πιθανά αν συνέβαιναν ή δε συνέβαιναν θα μου υποδείκνυαν μια απάντηση! Γλυκές αναμνήσεις που τότε οι επιλογές κι οι απαντήσεις δεν κόστιζαν! Τώρα όμως; [...]
     Κοιτάζω ώρα τον δρόμεα να αναβοσβήνει στην οθόνη... Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να πρωτογράψω...Σκέψεις έρχονται, χάνονται, φέρνουν άλλες, ανάγκες κραυγής ξεφυτρώνουν, σημαίες με λέξεις ανεμίζουν στο μυαλό μου...
       Πόσο πραγματικές είναι οι συμπτώσεις; Πόσο πραγματικοί είναι οι απο μηχανής θεοί; Η πραγματικότητά μας ερμηνεύεται όποτε μας βολεύει μονοδιάστατα κι όποτε μας ταιριάζει πολυδιάστατα; Πώς ξεπετάγονται περίεργες προβληματικές εκεί που νομίζεις ότι τουλάχιστον κάπως έχεις εναρμονιστεί με το σύμπαν; Τι θέλουν να σου πουν γεγονότα που ως τρίτος θα τα αξιολογούσες πανεύκολα, μα όσο εμπλέκεσαι μέσα σε αυτά μπλέκουν ακόμη περισσότερο τα κουβάρια σου; Και κατά πόσο έχουν τη δύναμη να μπλέκουν τα κουβάρια ή να τα ξεμπλέκουν; Μήπως εσύ ο ίδιος τα χρίζεις ικανά ή ανίκανα με το να υπερβάλλεις ή να αιθελοτυφλείς ή να αδιαφορείς;
       Σύμπαν, ακούς;;; Πόσο ιδανικές πρέπει να είναι οι συνθήκες για να ευθυγραμμιστούν νους, καρδιά, θέλω, πρέπει και μπορώ πρώτα μέσα μου και μετά να ταιριάξουν σε παράλληλη γραμμή και με ενός συντρόφου; Κι αν εγώ τα ευθυγραμμίσω, ο άλλος;;;
       Σύμπαν, ακούς;;; 

1 σχόλιο:

αφουγκράζομαι.. είπε...

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μόνο στα τυφλά που δε βαδίζουμε σ’ αυτή τη ζωή, καθώς ο κόσμος είναι γεμάτος σημάδια. Σημάδια που άλλα δεν τα διακρίνουμε, άλλα τα αγνοούμε κι άλλα τ’ αφήνουμε απλά να παίξουν το ρόλο τους. Άλλοι πάλι αντιτάσσουν ότι όποιος θέλει να δει σημάδια, θα δημιουργήσει δικά του απλά και μόνο για να βασίσει σε μια υποτιθέμενη μοίρα τα “θέλω” του και τις επιλογές του. Κι εγώ τελικά αναρωτιέμαι, έχει τόση σημασία τι απ’ τα δύο πιστεύουμε; Αφού είτε ακολουθήσουμε σημάδια που πιστεύουμε ότι μας οδηγούν, είτε δημιουργήσουμε δικά μας, μοναδικός μας σκοπός είναι η εκπλήρωση των ονείρων μας. Απλά μικραίνει λίγο ο φόβος όταν στηρίζεις την επιλογή σου στη μοίρα..